Podróże przez wieki i kraje

Tym razem będzie coś o mieście Jawor. Lubimy te niewielkie dolnośląskie miasteczka przesączone historycznym klimatem, zabytkowymi ratuszami i z okalającymi ratusz kamienicami z tymi ich podcieniami. Czasem ma się wrażenie że czas się w nich zatrzymał. Czy mogą być fajniejsze klimaty dla kogoś, kto lubi historię i jest wrażliwy na piękno dawnej architektury?

W moim ostatnim wpisie o Dolnym Śląsku przedstawiłem historię  zamku w Czernej . Zamku, który choć niewiele brakowało by zamienił się w ruinę, to jednak w ostatniej chwili znalazł się ktoś, kto nie szczędząc pieniędzy i wysiłku przywrócił mu dawny blask i pozwolił zachować ten kawałek historycznej architektury dla potomnych.  W tym i kolejnym wpisie chciałem pokazać Wam szereg zamków i pałaców, które spotkaliśmy podczas ostatniej podróży poprzez województwo lubuskie i dolnośląskie, a które nie miały tyle szczęścia co wspomniany wyżej zamek w Czernej.  Romantyczne zdjęcie na początek nasze trasy. Niestety, dalej już nie będzie tak kolorowo :(

Dziś przenosimy się na Dolny Śląsk, by opowiedzieć o pewnym urokliwym renesansowym zamku w Czernej i jego niesamowitej właścicielce. Obiekt w Czernej należy do tej kategorii pałaców, którym się poszczęściło. Niewiele brakowało, by ów zabytek podzielił los wielu innych dworków, pałacyków czy innych zamków, które zostały zapomniane przez ludzi i obróciły się w ruinę. Na szczęście w ostatniej chwili w Czernej pojawił się ktoś, kto miał serce do historycznej architektury i głowę do interesów.

Im bardziej zapuszczamy się w boczne drogi województwa lubuskiego, tym więcej ciekawych miejsc udaje się nam odkryć. Jest to dla nas spora niespodzianka, bo kiedyś myśleliśmy, że interesujące tereny zaczynają się dopiero w dolnośląskim, a tu okazuje się, że nasze okolice mogą się poszczycić naprawdę wieloma perełkami- świadczy o tym choćby fakt, że to już 21. część naszego cyklu o Lubuskiem! Tym razem pokażemy nasze odkrycia z kolejnych dwóch lubuskich wiosek. 

Do tej pory zwiedziliśmy i opisaliśmy na tym blogu dwie wsie, po których zostało tylko wspomnienie i kupka gruzu-  Szydłów  i  Grodno . Tym razem chcielibyśmy opisać miasto, które wyrokiem nie wojny, ale złej woli ludzi zostało starte z powierzchni ziemi: Forst-Berge czyli dzisiejsze Zasieki.

Architektura zaklęta w otaczających nas budowlach zmienia się z biegiem czasu. Kolejne nowe trendy i style następują po sobie, wypierając te już niemodne i opatrzone. To naturalna kolej rzeczy. Każdy nowy wiek przynosi nowe spojrzenie na architekturę. Jakby tak spojrzeć w głąb historii to wydaje się, że średnio co sto lat wymienia się w miastach i wsiach substancja architektoniczna.

I znowu wracamy w klimaty pałacowe. I niestety znowu spotkane podczas tej wyprawy obiekty znaleźliśmy w rożnym stadium degradacji. Ale przecież te mury, choć w ruinie, nadal są świadectwem historii, która się z nimi wiąże. A na koniec, by odejść od tych trochę przygnębiających widoków, podzielimy się jeszcze pewną ciekawostką z naszej najbliższej okolicy.

Po krótkiej przerwie wracamy do niemieckiego Wolnego Kraju Związkowego Saksonii i zajmujemy się tym, co lubimy najbardziej- zwiedzamy kolejny pałac. I to nie byle jaki, bo królewski!

Wracamy do naszej podróży przez Dolny Śląsk, którą rozpoczęliśmy od klasztora w Lubiążu ( TUTAJ ) i całego szeregu pałacyków ( TUTAJ ). Dzisiaj znowu pałaców nie zabraknie, bo przecież to właśnie Dolny Śląsk nazywany bywa "polską Doliną Loary".

W dzisiejszym odcinku zaglądamy za naszą zachodnią granicę, do samozwańczej "Florencji północy", miasta pełnego barokowych zabytków.... które tak naprawdę nie są zabytkami w ścisłym znaczeniu tego słowa. Do miasta, które karmi nas iluzją. Oto przed nami położona raptem 120 km od polskiej granicy stolica Wolnego Kraju Związkowego Saksonii, Drezno (niem. Dresden) .

Skoro już zawitaliśmy na Dolny Śląsk, by dogłębnie pozwiedzać pocysterski klasztor w Lubiążu (więcej TUTAJ ), to szkoda stracić okazję i nie odwiedzić przy okazji paru pałaców i zamków. Jak to w tym regionie, aż roi się od nich, zatem nie musieliśmy daleko szukać. 

Po zeszłorocznym zwiedzaniu klasztoru w Lubiążu czuliśmy jakiś taki niedosyt ( relacja z poprzedniej wizyty ). Niby zobaczyliśmy wiele wspaniałego, ale tak olbrzymi obiekt, a tu raptem kilka sal i godzina zwiedzania. No nic. Obiecaliśmy sobie, że jeśli będzie jakaś okazja, by zobaczyć coś więcej, to na pewno się do Lubiąża wybierzemy raz jeszcze.  Taką okazją jest niewątpliwie cyklicznie organizowane przez fundację Lubiąż wydarzenie noszące bardzo obiecującą nazwę: "Poznaj Lubiąża tajemnice, od strychu po piwnice". Nie mogliśmy jej przepuścić! Zapakowaliśmy się do "Patiego" i wyruszaliśmy raz jeszcze na dolny Śląsk, by tym razem pomyszkować po lubiąskim klasztorze od piwnic aż po strych.  

Zapraszamy na relację z ostatniego etapu naszej kolejnej wycieczki po ziemi Lubuskiej tropem starych kościołów, zamków pałaców i innych ciekawych miejsc.

Dzisiejsza część opowieści o Włoszech na pewno zachwyci miłośników średniowiecza. Zajrzymy bowiem do dwóch miejsc jakby żywcem wyjętych z tamtego okresu- położonych w regionie Umbria miasteczek Gubbio i Asyż. Co ciekawe, są one powiązane nie tylko okresem historycznym, ale także postacią jednego z najbardziej znanych katolickich świętych- św. Franciszka.

Kontynuujemy naszą wyprawę po województwie Lubuskim. Minęliśmy już wieś Podła Góra (ciekawe swoją drogą, jaka jest geneza tej nazwy), kiedy w przydrożnym lesie mignęły nam znajome kształty starych nagrobków. Nie pozostało nic innego, niż zarządzić nieplanowany postój, by bliżej przyjrzeć się tym niemym świadectwom minionych czasów. 

Piękna, słoneczna niedziela. Idealny dzień, by znowu wyruszyć szlakiem w poszukiwaniu kolejnych dworków, pałaców, zamków i wiekowych kościołów. Zastanawiamy się, kiedy skończą nam się w Lubuskiem zabytki do odwiedzenia, ale jak do tej pory wciąż ujawniają się nowe cele które "koniecznie musimy zobaczyć" . Być może nie ma przesady w tym, że Lubuskie (choć tego nie widać na pierwszy rzut oka) jest bardziej "upałacowione" aniżeli słynny Dolny Śląsk. Tym razem ruszamy z Cybinki w stronę Świebodzina a potem odbijamy na Zieloną Górę. A zaczynamy od dworku mieszącego się w miejscowości...

Podróż do Włoch kojarzy się ze słońcem, morzem i antykiem. W przypadku naszej wyprawy do Mediolanu początkowo żaden z tych trzech punktów nie został spełniony: morza tam ani na lekarstwo, antyku też brak, a w dodatku miasto przywitało nas ulewnym deszczem. Na szczęście przynajmniej ten ostatni element szybko uległ poprawie i mogliśmy na spokojnie obejrzeć kilka ciekawych zakątków tego miasta. Tak pocztówkowo prezentuje się Katedra w Mediolanie na tle intensywnie błękitnego nieba.....

I znowu wracamy na Śląsk. Tyle że tym razem nie na Dolny Śląsk, o którym już sporo napisaliśmy, a na równie ciekawy Śląsk Opolski. Otóż jest tam pewien zamek, o którym koniecznie musimy napisać. Wiele razy obiecywaliśmy sobie że pojedziemy go zobaczyć, ale jakoś nigdy nie był nam jakoś po drodze. Jednak planując podróż na Maltę odkryliśmy, że ów zamek jest raptem 120 km od lotniska Katowice - Pyrzowice, z którego mieliśmy startować do Valletty, zatem nie mogliśmy sobie darować takiej okazji. I w ten sposób w końcu zobaczyliśmy zamek w Mosznie, o którym to będzie mowa w tym naszym wpisie.

Ten wpis na naszym blogu chcielibyśmy w całości poświęcić wyjątkowemu miastu, jakim jest Ośno Lubuskie. Wyjątkowemu- bo nadal czuć jeszcze w nim ducha średniowiecznej historii. I na pewno tego ducha byłoby zdecydowanie więcej, gdyby nie to, że miasto zostało zniszczone w 70 % w czasie ostatniej wojny. Żeby to zrozumieć, wystarczy spojrzeć na puste kwartały przed kościołem i ratuszem, na których kiedyś znajdowały się ciągi starych kamienic. Ale mimo tych zniszczeń nadal jest w Ośnie sporo do zobaczenia, zatem zapraszamy na wycieczkę ulicami tego miasta przepełnionego historycznym klimatem. 

Tym razem zmierzamy w stronę Ośna Lubuskiego, startując ze wsi Boczów, w której to ostatnio skończyliśmy nasze zwiedzanie. Po drodze w każdej praktycznie mijanej wsi znaleźliśmy coś ciekawego do obejrzenia. Pałac, dwór czy stary cmentarz- i to jest fajne, bo świadczy o potencjale turystycznym naszego regionu. Tylko, że humor i przyjemność ze zwiedzania trochę psuł nam fakt, że zdecydowana większość z oglądanych dworków te lepsze czasy miała już za sobą.