Podróże przez wieki i kraje

Do tej pory w naszych wycieczkach po Niemczech pozostawaliśmy w przygranicznych landach Brandenburgia i Saksonia. Tym razem celem naszej wyprawy będzie nieco dalej położona Saksonia- Anhalt i ukryty w górach Harzu niesamowity zamek Wernigerode oraz miasteczko o tej samej nazwie.  Pewnie trudno będzie w to uwierzyć, ale pomimo, że interesujemy się zamkami i pałacami, o Wernigerode nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Pomysł na jego odwiedzenie pojawił się spontanicznie, po obejrzeniu kilku fotografii znalezionych w internecie. Tym razem internet nie kłamał, a nawet wręcz przeciwnie, materiały nie oddawały całego uroku tego miejsca, które okazało się jedną z najfajniejszych miejscówek, jakie udało się nam jak na razie odwiedzić w Niemczech. Dla zainteresowanych podpowiem, że od polskiej granicy dzieli je około 360 kilometrów, więc jest w zasięgu jednodniowej wyprawy.

Mimo tego, że to jeden najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska i druga pod względem ważności siedziba Hochbergów na Dolnym Śląsku (Pierwsza to Zamek Książ), to o pałacu w Roztoce usłyszeliśmy tak naprawdę dopiero wtedy, gdy zrobiło się o nim głośno w mediach. A to za sprawą nowych właścicieli, którzy zakupiwszy pałac rozpoczęli szeroko zakrojone prace remontowe, oraz rzekomego skarbu który miałby się tutaj kryć. Ale o tym na końcu tego wpisu.

Dzisiejszy odcinek podróży po niemieckiej Saksonii przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom zamków, romansów i ... geologii. Zapraszamy do zamku Stolpen!

Grecka wyspa Korfu była dla nas pierwszym i ostatnim elementem wyprawy do albańskiej Sarandy (więcej TUTAJ ), bo to właśnie z lotniska na Korfu prowadzi najkrótsza droga do tej części Albanii. Wyspa kusiła nas jednak przez cały czas pobytu w Sarandzie i w końcu zdecydowaliśmy się wykorzystać okazję poeksplorowania chociaż tego małego kawałka Grecji i zobaczenia czegoś więcej, niż tylko lotniska i terminalu promowego.  Korfu na wyciągnięcie ręki- taki widok z okien to prowokacja do wycieczki! 

Werona (wł. Verona) to miejsce, które odwiedzane jest przede wszystkim ze względu na status "miasta miłości" uwiecznionego w szekspirowskim dramacie "Romeo i Julia" i również nam tak właśnie się kojarzyło. Położenie miasta na zbiegu głównych szlaków komunikacyjnych, przy trasie wiodącej z Mediolanu do Wenecji, z jednej strony jest jego błogosławieństwem, a z drugiej przekleństwem. Świetnie, że każdy ma tutaj "po drodze", ale jednocześnie bliskość wielu innych ciekawych miejsc powoduje, że turyści wpadają zrobić sobie fotkę w domu Julii i rzucić okiem na rzymski amfiteatr, po czym pędzą dalej, nie zaglądając już w inne zakątki. My spędziliśmy w mieście kilka godzin i chcemy dziś pokazać choć trochę z jego różnorodności, bo jak się okazało, oprócz "miasta miłości" ma ono jeszcze kilka innych przydomków.

Dziś przenosimy się na Dolny Śląsk, by opowiedzieć o pewnym urokliwym renesansowym zamku w Czernej i jego niesamowitej właścicielce. Obiekt w Czernej należy do tej kategorii pałaców, którym się poszczęściło. Niewiele brakowało, by ów zabytek podzielił los wielu innych dworków, pałacyków czy innych zamków, które zostały zapomniane przez ludzi i obróciły się w ruinę. Na szczęście w ostatniej chwili w Czernej pojawił się ktoś, kto miał serce do historycznej architektury i głowę do interesów.

Nasza wakacyjna podróż do hiszpańskiej Katalonii odbywała się trochę "na wariata", bez szczegółowego planu, za to z mocnym postanowieniem zobaczenia Barcelony oraz jak największej ilości ciekawych miejsc w jej okolicy, które na bieżąco wyszukiwaliśmy w internecie. Tak właśnie trafiliśmy do opuszczonego benedyktyńskiego klasztoru Sant Pere de Rodes i ruin zamku de Verdera, które zauroczyły nas nie tyle architekturą, ale przede wszystkim przepięknym położeniem na stoku góry Verdera, z niezapomnianym widokiem na morze. 

Na pewno zdążyliście się już zorientować, że bardzo przypadła nam do gustu niemiecka Saksonia (a jeśli nie, to zapraszamy do wpisu o Miśni TUTAJ , pałacu Moritzburgu TUTAJ i Dreźnie TUTAJ ). Region ten nie dosyć, że leży dosłownie na wyciągnięcie ręki od Polski, to okazał się ciekawy zarówno pod względem krajobrazowym, jak i z powodu mnóstwa zamków, pałaców i innych miejsc czekających na odkrycie. Tym razem zabierzemy Was do dawnej królewskiej rezydencji, pałacu Weesenstein.

Pamiętacie naszą opowieść o stolicy Albanii Tiranie i nadmorskim Durrës ( TUTAJ )? Dzisiaj przemieszczamy się na południe tego kraju i zaglądamy do położonej nad Morzem Jońskim Sarandy (alb. Sarandë), jednego z miast, które pretendują do nazwy nadmorskiego kurortu i sprawdzamy, jak jest w rzeczywistości: turystyczny egzotyczny raj czy wręcz przeciwnie?

I znowu jedziemy naszym wysłużonym "Patim" na Dolny Śląsk. Tym razem celem jest Głogów i okolica. Ale trasa na Dolny Śląsk wiedzie nas przez rejony Lubuskiego, w których jeszcze nas nie było. Zatem wypadałoby coś zobaczyć po drodze...

Po dłuższej przerwie ponownie wsiadamy w naszego "Patiego", by korzystając z pięknej słonecznej pogody wyruszyć na fotograficzne łowy. Tym razem zawędrowaliśmy w okolice Gubina, a na pierwszy ogień poszedł opuszczony ewangelicki kościół z XV wieku w Gębicach.

Skojarzenie z hasłem "Miśnia" jest zwykle jedno- miśnieńska porcelana. W naszym dzisiejszym wpisie chcemy pokazać zupełnie inne oblicze tego miasta, które zaskoczyło nas imponującym średniowiecznym zamkiem, równie imponującym kościołem katedralnym i uroczą starówką. 

Po powrocie z Pulverkrugu - Rosiejowa - Prochowca dręczyło nas poczucie niedosytu i żal, że nie zwiedziliśmy wszystkich miejsc, które wiążą się z tą nieistniejącą już fabryką. Zatem w kolejną sobotę, korzystając z całkiem przyzwoitej pogody jak na grudzień, zapakowaliśmy się do "Srebrnej Strzały" i wróciliśmy do Pulverkrugu.

Tym razem po dłuższej przerwie chcieliśmy wam przedstawić kilka zabytków, które całkiem przypadkiem stanęły na naszej drodze. Zazwyczaj zbieramy informacje, na ich podstawie planujemy jakąś trasę i odwiedzamy miejscowości według przygotowanego planu. Ale czasem jakieś miejsce wyskoczy nam tak ad hoc. Bo akurat okazało się, że było po drodze, albo dowiedzieliśmy się o nim przypadkiem będąc w podróży. I choć te obiekty nie były naszym celem, to wcale a wcale im to nie umniejsza. Czasem wręcz przeciwnie. (Bo przecież wszyscy lubią te przyjemne zaskoczenia, które czasem nas spotykają w życiu- to coś jak znalezienie dychy w kieszeni swoich starych spodni nieużywanych od lat...) No dobrze, ale wracamy do lubuskich zabytków....

Po krótkiej przerwie wracamy do niemieckiego Wolnego Kraju Związkowego Saksonii i zajmujemy się tym, co lubimy najbardziej- zwiedzamy kolejny pałac. I to nie byle jaki, bo królewski!

Wracamy do naszej podróży przez Dolny Śląsk, którą rozpoczęliśmy od klasztora w Lubiążu ( TUTAJ ) i całego szeregu pałacyków ( TUTAJ ). Dzisiaj znowu pałaców nie zabraknie, bo przecież to właśnie Dolny Śląsk nazywany bywa "polską Doliną Loary".

W dzisiejszym odcinku zaglądamy za naszą zachodnią granicę, do samozwańczej "Florencji północy", miasta pełnego barokowych zabytków.... które tak naprawdę nie są zabytkami w ścisłym znaczeniu tego słowa. Do miasta, które karmi nas iluzją. Oto przed nami położona raptem 120 km od polskiej granicy stolica Wolnego Kraju Związkowego Saksonii, Drezno (niem. Dresden) .

Skoro już zawitaliśmy na Dolny Śląsk, by dogłębnie pozwiedzać pocysterski klasztor w Lubiążu (więcej TUTAJ ), to szkoda stracić okazję i nie odwiedzić przy okazji paru pałaców i zamków. Jak to w tym regionie, aż roi się od nich, zatem nie musieliśmy daleko szukać. 

Dzisiejsza część opowieści o Włoszech na pewno zachwyci miłośników średniowiecza. Zajrzymy bowiem do dwóch miejsc jakby żywcem wyjętych z tamtego okresu- położonych w regionie Umbria miasteczek Gubbio i Asyż. Co ciekawe, są one powiązane nie tylko okresem historycznym, ale także postacią jednego z najbardziej znanych katolickich świętych- św. Franciszka.

Kontynuujemy naszą wyprawę po województwie Lubuskim. Minęliśmy już wieś Podła Góra (ciekawe swoją drogą, jaka jest geneza tej nazwy), kiedy w przydrożnym lesie mignęły nam znajome kształty starych nagrobków. Nie pozostało nic innego, niż zarządzić nieplanowany postój, by bliżej przyjrzeć się tym niemym świadectwom minionych czasów.