Podróże przez wieki i kraje

Mimo tego, że to jeden najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska i druga pod względem ważności siedziba Hochbergów na Dolnym Śląsku (Pierwsza to Zamek Książ), to o pałacu w Roztoce usłyszeliśmy tak naprawdę dopiero wtedy, gdy zrobiło się o nim głośno w mediach. A to za sprawą nowych właścicieli, którzy zakupiwszy pałac rozpoczęli szeroko zakrojone prace remontowe, oraz rzekomego skarbu który miałby się tutaj kryć. Ale o tym na końcu tego wpisu.

Parę lat temu zawędrowaliśmy do miejscowości Lubień, gdzie trafiliśmy na opuszczony pałac (przeczytasz o nim tutaj .) Pisaliśmy też o ruinach pałacu w Zatoniu. (O tutaj )  Niedawno przypadkiem odwiedziliśmy te miejsca ponownie i chcieliśmy podzielić się wrażeniami z tej wycieczki, bo te dwa obiekty są świetnym przykładem na to, jak różny los może spotkać zabytki w zależności od tego, jakie mają po prostu szczęście. 

Tym razem będzie coś o mieście Jawor. Lubimy te niewielkie dolnośląskie miasteczka przesączone historycznym klimatem, zabytkowymi ratuszami i z okalającymi ratusz kamienicami z tymi ich podcieniami. Czasem ma się wrażenie że czas się w nich zatrzymał. Czy mogą być fajniejsze klimaty dla kogoś, kto lubi historię i jest wrażliwy na piękno dawnej architektury?

Pogoda w szkocką kratkę raczej nie zachęca do wycieczek. Zaciągnięte chmurami niebo i mało optymistyczna prognoza pogody zwiastuje nam, że tym razem będzie na mokro. Ale już dawno nigdzie nie byliśmy i mamy takie "ciśnienie na zwiedzanie", że musimy dać mu upust. Wiecie - "czasem człowiek musi, bo inaczej się udusi". Zatem pakujemy się do "Patiego" i jedziemy. I ponownie kierunek Dolny Śląsk - nasza niewyczerpana skarbnica zabytków wszelakich. Tym razem główne cele mamy dwa- pałac w Roztoce i kościoły pokoju w Świdnicy i Jaworze (napiszemy o nich w kolejnych odcinkach). Ale oczywiście chcemy zahaczyć o każdy inny zabytek, który jest na trasie naszej podróży. A jest tego na naszej mapie naprawdę sporo.  

W moim ostatnim wpisie o Dolnym Śląsku przedstawiłem historię  zamku w Czernej . Zamku, który choć niewiele brakowało by zamienił się w ruinę, to jednak w ostatniej chwili znalazł się ktoś, kto nie szczędząc pieniędzy i wysiłku przywrócił mu dawny blask i pozwolił zachować ten kawałek historycznej architektury dla potomnych.  W tym i kolejnym wpisie chciałem pokazać Wam szereg zamków i pałaców, które spotkaliśmy podczas ostatniej podróży poprzez województwo lubuskie i dolnośląskie, a które nie miały tyle szczęścia co wspomniany wyżej zamek w Czernej.  Romantyczne zdjęcie na początek nasze trasy. Niestety, dalej już nie będzie tak kolorowo :(

Dziś przenosimy się na Dolny Śląsk, by opowiedzieć o pewnym urokliwym renesansowym zamku w Czernej i jego niesamowitej właścicielce. Obiekt w Czernej należy do tej kategorii pałaców, którym się poszczęściło. Niewiele brakowało, by ów zabytek podzielił los wielu innych dworków, pałacyków czy innych zamków, które zostały zapomniane przez ludzi i obróciły się w ruinę. Na szczęście w ostatniej chwili w Czernej pojawił się ktoś, kto miał serce do historycznej architektury i głowę do interesów.

Im bardziej zapuszczamy się w boczne drogi województwa lubuskiego, tym więcej ciekawych miejsc udaje się nam odkryć. Jest to dla nas spora niespodzianka, bo kiedyś myśleliśmy, że interesujące tereny zaczynają się dopiero w dolnośląskim, a tu okazuje się, że nasze okolice mogą się poszczycić naprawdę wieloma perełkami- świadczy o tym choćby fakt, że to już 21. część naszego cyklu o Lubuskiem! Tym razem pokażemy nasze odkrycia z kolejnych dwóch lubuskich wiosek. 

Jadąc drogą nr 289 z Zasiek mijamy niewielką miejscowość Brody, czyli przedwojenne Pförten. Każdy, kto jest wyczulony na zabytkową architekturę, natychmiast zwróci uwagę na imponującą bramę powitalną stającą tuż na wjeździe do wsi. Taka wielce historyczna brama to niechybny znak dla turysty - badacza, że mogą za nią kryć się zabytki i że wobec tego warto bliżej przyjrzeć się Brodom- niewielkiej miejscowości, za którą stoi wielka historia.

Do tej pory zwiedziliśmy i opisaliśmy na tym blogu dwie wsie, po których zostało tylko wspomnienie i kupka gruzu-  Szydłów  i  Grodno . Tym razem chcielibyśmy opisać miasto, które wyrokiem nie wojny, ale złej woli ludzi zostało starte z powierzchni ziemi: Forst-Berge czyli dzisiejsze Zasieki.

Architektura zaklęta w otaczających nas budowlach zmienia się z biegiem czasu. Kolejne nowe trendy i style następują po sobie, wypierając te już niemodne i opatrzone. To naturalna kolej rzeczy. Każdy nowy wiek przynosi nowe spojrzenie na architekturę. Jakby tak spojrzeć w głąb historii to wydaje się, że średnio co sto lat wymienia się w miastach i wsiach substancja architektoniczna.

Po powrocie z Pulverkrugu - Rosiejowa - Prochowca dręczyło nas poczucie niedosytu i żal, że nie zwiedziliśmy wszystkich miejsc, które wiążą się z tą nieistniejącą już fabryką. Zatem w kolejną sobotę, korzystając z całkiem przyzwoitej pogody jak na grudzień, zapakowaliśmy się do "Srebrnej Strzały" i wróciliśmy do Pulverkrugu.

I znowu wracamy w klimaty pałacowe. I niestety znowu spotkane podczas tej wyprawy obiekty znaleźliśmy w rożnym stadium degradacji. Ale przecież te mury, choć w ruinie, nadal są świadectwem historii, która się z nimi wiąże. A na koniec, by odejść od tych trochę przygnębiających widoków, podzielimy się jeszcze pewną ciekawostką z naszej najbliższej okolicy.

Tym razem po dłuższej przerwie chcieliśmy wam przedstawić kilka zabytków, które całkiem przypadkiem stanęły na naszej drodze. Zazwyczaj zbieramy informacje, na ich podstawie planujemy jakąś trasę i odwiedzamy miejscowości według przygotowanego planu. Ale czasem jakieś miejsce wyskoczy nam tak ad hoc. Bo akurat okazało się, że było po drodze, albo dowiedzieliśmy się o nim przypadkiem będąc w podróży. I choć te obiekty nie były naszym celem, to wcale a wcale im to nie umniejsza. Czasem wręcz przeciwnie. (Bo przecież wszyscy lubią te przyjemne zaskoczenia, które czasem nas spotykają w życiu- to coś jak znalezienie dychy w kieszeni swoich starych spodni nieużywanych od lat...) No dobrze, ale wracamy do lubuskich zabytków....

Po krótkiej przerwie wracamy do niemieckiego Wolnego Kraju Związkowego Saksonii i zajmujemy się tym, co lubimy najbardziej- zwiedzamy kolejny pałac. I to nie byle jaki, bo królewski!

Wracamy do naszej podróży przez Dolny Śląsk, którą rozpoczęliśmy od klasztora w Lubiążu ( TUTAJ ) i całego szeregu pałacyków ( TUTAJ ). Dzisiaj znowu pałaców nie zabraknie, bo przecież to właśnie Dolny Śląsk nazywany bywa "polską Doliną Loary".

W dzisiejszym odcinku zaglądamy za naszą zachodnią granicę, do samozwańczej "Florencji północy", miasta pełnego barokowych zabytków.... które tak naprawdę nie są zabytkami w ścisłym znaczeniu tego słowa. Do miasta, które karmi nas iluzją. Oto przed nami położona raptem 120 km od polskiej granicy stolica Wolnego Kraju Związkowego Saksonii, Drezno (niem. Dresden) .

Skoro już zawitaliśmy na Dolny Śląsk, by dogłębnie pozwiedzać pocysterski klasztor w Lubiążu (więcej TUTAJ ), to szkoda stracić okazję i nie odwiedzić przy okazji paru pałaców i zamków. Jak to w tym regionie, aż roi się od nich, zatem nie musieliśmy daleko szukać. 

Po zeszłorocznym zwiedzaniu klasztoru w Lubiążu czuliśmy jakiś taki niedosyt ( relacja z poprzedniej wizyty ). Niby zobaczyliśmy wiele wspaniałego, ale tak olbrzymi obiekt, a tu raptem kilka sal i godzina zwiedzania. No nic. Obiecaliśmy sobie, że jeśli będzie jakaś okazja, by zobaczyć coś więcej, to na pewno się do Lubiąża wybierzemy raz jeszcze.  Taką okazją jest niewątpliwie cyklicznie organizowane przez fundację Lubiąż wydarzenie noszące bardzo obiecującą nazwę: "Poznaj Lubiąża tajemnice, od strychu po piwnice". Nie mogliśmy jej przepuścić! Zapakowaliśmy się do "Patiego" i wyruszaliśmy raz jeszcze na dolny Śląsk, by tym razem pomyszkować po lubiąskim klasztorze od piwnic aż po strych.  

Zapraszamy na relację z ostatniego etapu naszej kolejnej wycieczki po ziemi Lubuskiej tropem starych kościołów, zamków pałaców i innych ciekawych miejsc.

Kontynuujemy naszą wyprawę po województwie Lubuskim. Minęliśmy już wieś Podła Góra (ciekawe swoją drogą, jaka jest geneza tej nazwy), kiedy w przydrożnym lesie mignęły nam znajome kształty starych nagrobków. Nie pozostało nic innego, niż zarządzić nieplanowany postój, by bliżej przyjrzeć się tym niemym świadectwom minionych czasów.