Podróże przez wieki i kraje

Opowieść o Portugalii rozpoczniemy nietypowo, bo od końca. A dokładnie rzecz biorąc od końca Europy. Później natomiast zajrzymy do najdziwniejszego pałacyku myśliwskiego świata. Zaczynamy!

Tym razem w czasie wyprawy trafił nam się szereg pałaców, które nie miały szczęścia do ludzi, i choć nadal stoją, to często ich dni są już policzone. Nie wiem jak wy, ale gdy ja napatrzę się na te zrujnowane zabytki, to łapię tzw. "doła" i odechciewa mi się takich wypraw na jakiś czas. Odtrutką na tego rodzaju przygnębienie dla mnie jest odwiedzenie zamku czy pałacu takiego jak w Roztoce , o którym pisałem poprzednio. Wraca wówczas nadzieja, że może i te chylące się ku upadkowi pałace mają szanse znaleźć swego nowego właściciela, który o nie zadba i przywróci dawną świetność.

Mimo tego, że to jeden najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska i druga pod względem ważności siedziba Hochbergów na Dolnym Śląsku (Pierwsza to Zamek Książ), to o pałacu w Roztoce usłyszeliśmy tak naprawdę dopiero wtedy, gdy zrobiło się o nim głośno w mediach. A to za sprawą nowych właścicieli, którzy zakupiwszy pałac rozpoczęli szeroko zakrojone prace remontowe, oraz rzekomego skarbu który miałby się tutaj kryć. Ale o tym na końcu tego wpisu.

Dziś odwiedzimy trzy pałace. Pierwszy co prawda to taki  niewielki wiejski pałac, ale za to późnobarokowy, więc wyrafinowany w swym kształcie i zdobny w sztukaterię. Drugi to bardzo duży reprezentacyjny pałac, położony w centrum turystycznego miasteczka. Zarówno kiedyś, jak i dziś siedziba znamienitego rodu. No i ten trzeci pałac. Trochę zapomniany i zaniedbany, ale jeszcze w niezłej kondycji. 

Parę lat temu zawędrowaliśmy do miejscowości Lubień, gdzie trafiliśmy na opuszczony pałac (przeczytasz o nim tutaj .) Pisaliśmy też o ruinach pałacu w Zatoniu. (O tutaj )  Niedawno przypadkiem odwiedziliśmy te miejsca ponownie i chcieliśmy podzielić się wrażeniami z tej wycieczki, bo te dwa obiekty są świetnym przykładem na to, jak różny los może spotkać zabytki w zależności od tego, jakie mają po prostu szczęście. 

Pogoda w szkocką kratkę raczej nie zachęca do wycieczek. Zaciągnięte chmurami niebo i mało optymistyczna prognoza pogody zwiastuje nam, że tym razem będzie na mokro. Ale już dawno nigdzie nie byliśmy i mamy takie "ciśnienie na zwiedzanie", że musimy dać mu upust. Wiecie - "czasem człowiek musi, bo inaczej się udusi". Zatem pakujemy się do "Patiego" i jedziemy. I ponownie kierunek Dolny Śląsk - nasza niewyczerpana skarbnica zabytków wszelakich. Tym razem główne cele mamy dwa- pałac w Roztoce i kościoły pokoju w Świdnicy i Jaworze (napiszemy o nich w kolejnych odcinkach). Ale oczywiście chcemy zahaczyć o każdy inny zabytek, który jest na trasie naszej podróży. A jest tego na naszej mapie naprawdę sporo.  

W tym wpisie kontynuujemy naszą opowieść o zabytkach architektury, które nie miały do tej pory szczęścia znaleźć swego nowego gospodarza. I to takiego,  który miałby kieszenie pełne pieniędzy i głowę pełną pomysłów, jak zagospodarować tę zazwyczaj niebagatelną ilość metrów kwadratowych. Te dwie rzeczy są niezbędne i muszą iść w sobą w parze, by zrujnowany pałac czy zamek odzyskał swój dawny blask.

W moim ostatnim wpisie o Dolnym Śląsku przedstawiłem historię  zamku w Czernej . Zamku, który choć niewiele brakowało by zamienił się w ruinę, to jednak w ostatniej chwili znalazł się ktoś, kto nie szczędząc pieniędzy i wysiłku przywrócił mu dawny blask i pozwolił zachować ten kawałek historycznej architektury dla potomnych.  W tym i kolejnym wpisie chciałem pokazać Wam szereg zamków i pałaców, które spotkaliśmy podczas ostatniej podróży poprzez województwo lubuskie i dolnośląskie, a które nie miały tyle szczęścia co wspomniany wyżej zamek w Czernej.  Romantyczne zdjęcie na początek nasze trasy. Niestety, dalej już nie będzie tak kolorowo :(

Dziś przenosimy się na Dolny Śląsk, by opowiedzieć o pewnym urokliwym renesansowym zamku w Czernej i jego niesamowitej właścicielce. Obiekt w Czernej należy do tej kategorii pałaców, którym się poszczęściło. Niewiele brakowało, by ów zabytek podzielił los wielu innych dworków, pałacyków czy innych zamków, które zostały zapomniane przez ludzi i obróciły się w ruinę. Na szczęście w ostatniej chwili w Czernej pojawił się ktoś, kto miał serce do historycznej architektury i głowę do interesów.

Im bardziej zapuszczamy się w boczne drogi województwa lubuskiego, tym więcej ciekawych miejsc udaje się nam odkryć. Jest to dla nas spora niespodzianka, bo kiedyś myśleliśmy, że interesujące tereny zaczynają się dopiero w dolnośląskim, a tu okazuje się, że nasze okolice mogą się poszczycić naprawdę wieloma perełkami- świadczy o tym choćby fakt, że to już 21. część naszego cyklu o Lubuskiem! Tym razem pokażemy nasze odkrycia z kolejnych dwóch lubuskich wiosek. 

Na pewno zdążyliście się już zorientować, że bardzo przypadła nam do gustu niemiecka Saksonia (a jeśli nie, to zapraszamy do wpisu o Miśni TUTAJ , pałacu Moritzburgu TUTAJ i Dreźnie TUTAJ ). Region ten nie dosyć, że leży dosłownie na wyciągnięcie ręki od Polski, to okazał się ciekawy zarówno pod względem krajobrazowym, jak i z powodu mnóstwa zamków, pałaców i innych miejsc czekających na odkrycie. Tym razem zabierzemy Was do dawnej królewskiej rezydencji, pałacu Weesenstein.

I znowu jedziemy naszym wysłużonym "Patim" na Dolny Śląsk. Tym razem celem jest Głogów i okolica. Ale trasa na Dolny Śląsk wiedzie nas przez rejony Lubuskiego, w których jeszcze nas nie było. Zatem wypadałoby coś zobaczyć po drodze...

Dawno już nie pisaliśmy o Włoszech. Nadrabiamy to dzisiaj, wracając do ich północnego regionu Lombardia, a dokładniej mówiąc do uroczego miasteczka Bergamo, gdzie odkrywamy barwną mieszankę stylu romańskiego, gotyckiego, barokowego i neoklasycystycznego. Do miasta tego wybraliśmy się przy okazji naszego pobytu w Mediolanie (więcej TUTAJ ), kiedy to szukaliśmy miejsc, których odwiedzenie nie zajmie nam więcej niż jeden dzień. Bergamo okazało się idealnym celem takiej wycieczki, jako że od stolicy Lombardii dzieli je tylko 60 kilometrów.

Jadąc drogą nr 289 z Zasiek mijamy niewielką miejscowość Brody, czyli przedwojenne Pförten. Każdy, kto jest wyczulony na zabytkową architekturę, natychmiast zwróci uwagę na imponującą bramę powitalną stającą tuż na wjeździe do wsi. Taka wielce historyczna brama to niechybny znak dla turysty - badacza, że mogą za nią kryć się zabytki i że wobec tego warto bliżej przyjrzeć się Brodom- niewielkiej miejscowości, za którą stoi wielka historia.

Po dłuższej przerwie ponownie wsiadamy w naszego "Patiego", by korzystając z pięknej słonecznej pogody wyruszyć na fotograficzne łowy. Tym razem zawędrowaliśmy w okolice Gubina, a na pierwszy ogień poszedł opuszczony ewangelicki kościół z XV wieku w Gębicach.

I znowu wracamy w klimaty pałacowe. I niestety znowu spotkane podczas tej wyprawy obiekty znaleźliśmy w rożnym stadium degradacji. Ale przecież te mury, choć w ruinie, nadal są świadectwem historii, która się z nimi wiąże. A na koniec, by odejść od tych trochę przygnębiających widoków, podzielimy się jeszcze pewną ciekawostką z naszej najbliższej okolicy.

Tym razem po dłuższej przerwie chcieliśmy wam przedstawić kilka zabytków, które całkiem przypadkiem stanęły na naszej drodze. Zazwyczaj zbieramy informacje, na ich podstawie planujemy jakąś trasę i odwiedzamy miejscowości według przygotowanego planu. Ale czasem jakieś miejsce wyskoczy nam tak ad hoc. Bo akurat okazało się, że było po drodze, albo dowiedzieliśmy się o nim przypadkiem będąc w podróży. I choć te obiekty nie były naszym celem, to wcale a wcale im to nie umniejsza. Czasem wręcz przeciwnie. (Bo przecież wszyscy lubią te przyjemne zaskoczenia, które czasem nas spotykają w życiu- to coś jak znalezienie dychy w kieszeni swoich starych spodni nieużywanych od lat...) No dobrze, ale wracamy do lubuskich zabytków....

Po krótkiej przerwie wracamy do niemieckiego Wolnego Kraju Związkowego Saksonii i zajmujemy się tym, co lubimy najbardziej- zwiedzamy kolejny pałac. I to nie byle jaki, bo królewski!

Wracamy do naszej podróży przez Dolny Śląsk, którą rozpoczęliśmy od klasztora w Lubiążu ( TUTAJ ) i całego szeregu pałacyków ( TUTAJ ). Dzisiaj znowu pałaców nie zabraknie, bo przecież to właśnie Dolny Śląsk nazywany bywa "polską Doliną Loary".

W dzisiejszym odcinku zaglądamy za naszą zachodnią granicę, do samozwańczej "Florencji północy", miasta pełnego barokowych zabytków.... które tak naprawdę nie są zabytkami w ścisłym znaczeniu tego słowa. Do miasta, które karmi nas iluzją. Oto przed nami położona raptem 120 km od polskiej granicy stolica Wolnego Kraju Związkowego Saksonii, Drezno (niem. Dresden) .